Saturday, December 5, 2009

હું બધા કરતા 180 ડિગ્રી વધુ વિચારુ છું....!!!

સેમેસ્ટર સબમીશનનો ટાઇમ હતો. એમા આવતો હતો એક સબજેકટ Engineering Graphics. Engineering graphics મા આવે Isometric Projection. એમા ઓબજેક્ટ ના 2D drawing ઉપરથી 3D drawing બનાવવાનુ હોય અને એ પણ એવી રીતે કે objectના સમ્પૂર્ણ આકારનો ખયાલ આવી જાય.(જો કે મને આ વાત સરે મને મે ભુલ કરી લીધા પછી કહી)હુ સ્કેચબુક ચેક કરાવવા ગઇ સરે જોયુ. મે 3D drawing તો કરેલુ પણ જ્યાથી objectનો પૂરો આકાર દેખાય એના કરતા ઊલટી દિશા બાજુથી દોરેલ.એટલે સરે મને પૂછ્યુ કે" તુ બધા કરતા ૧૮૦ ડિગ્રી વધુ કેમ વિચારે છે?"( અને મને આશ્રર્ય થયુ કે મારી આજુબાજુ ઊભેલા બધાએ સરખુ કેવી રીતે વિચાર્યુ?...... :-o) શું હું સાચે ૧૮૦ ડિગ્રી વધુ વિચારુ છું?
ચાલો જોઇએ....


3rd કે 4th std.ની વાત છે. પર્યાવરણનો લેકચર ચાલી રહ્યો હતો. નવા આવેલ મેડમ ભણાવી રહ્યા હતા. એમનું નામ પિન્કી અને અવાજ પણ એવો જ બેબી જેવો. એટલે મને આવી રહ્યો'તો કંટાળો. (હું ક્લાસમાં પહેલો નંબર લાવતી પણ બીજા હોશિયાર વ્યકિતઓની જેમ હું ગમે તે શિક્ષક પાસે ભણી નહોતી શકતી) કંટાળીને હું બેન્ચની નીચે ગ ઇ કંઇક રમવા. મારી સાથે મારી બે બહેનપણીઓ પણ જોડાઇ. (કદાચ એમની હાલત પણ મારી જેવી જ હશે) અમે કાગળનો બોલ બનાવીને એક્બીજા પર ફેકવાની રમત રમવા લાગ્યા. થોડી વાર તો ઘણી મજા આવી પણ પછી મેડમને ખબર પડી ગઇ.( ચાળીયા મોનીટર્સને લીધે...)એમણે અમને ત્રણેયને બોલાવીને એમના ટેબલ પાછ્ળ અંગુઠા પકડવાની સજા કરી. અમારી માથે બેલેન્સ માટે ફુટપટ્ટી રાખી. થોડી વાર પછી મેડમે અમને અમારી ઉપર રાખેલી ફુટપટ્ટી લઇને આવવાનું કહ્યુ અને એ હથેળીમા મારી.(બોલો 1st ranker જેવા લક્ષણ લાગે છે આ...???)મારી બીજી બહેનપણીયો રડવા માંડી પણ હુ ના રડી. હુ તો ખુશ હતી કે "હાશ....લેકચરમા ધ્યાન તો ના આપવુ પડ્યુ." (જ્યા રડવાનુ હતુ ત્યા હુ ખુશ થઇ છેને 180ડિગ્રી...)

જો કે હોશિયાર વિધ્યાર્થીના લક્ષણો તો નહોતા પણ તેમ છતા બાકીના સ્કૂલના વર્ષોમાં પણ હું પહેલા પાંચ વિધ્યાર્થીઓ મા નંબર તો લઇ જ આવતી. S.S.C. નુ વર્ષ આવ્યું. શરુઆતથી અન્ત સુધી સ્કૂલના રેન્કર્સ મા મારુ નામ આવેલુ. અન્તે આવ્યો રીઝલ્ટનો દિવસ. શિક્ષકો અને મમ્મી પપ્પા બધાને એમ જ હતુ કે મારો સેન્ટરમા નંબર આવશે. અન્તે રીઝલ્ટ આવ્યુ. મારે આવ્યા ૯૦.૪૩ ટકા. સેન્ટરનુ તો રહેવા દો પણ સ્કૂલના રેન્કર્સમા પણ મારુ નામ ક્યાય મળતુ નહોતુ. આ બધી માથાકૂટ વિશે વિચાર્યા વિના હુ તો મારે ગણિત મા આવેલા ૯૮ માર્ક્સથી ખુશ હતી. (ઊપ્સ.........મારે રોવાનુ હતુ નૈ!!!)સાથે એમ વિચાર્યુ કે H.S.C. મા વધુ મહેનત કરીશ. 11th std. ચાલુ થયુ. મે સાયન્સ (ગ્રુપ એ) રાખ્યુ.(મારે ગણિતનો પીછો છોડવો જ નો'તો)વર્ષનાં અન્તે ક્લાસમા ત્રીજો નંબર આવ્યો. હુ ખુશ હતી અને એનાથી પણ વધુ મહેનત 12th std. મા કરવાનુ નક્કી કર્યુ.હવે જિન્દગીએ યુ ટર્ન લેવાનુ ચાલુ કર્યુ. પહેલા બધુ બરાબર ચાલતુ હતુ પણ ધીરે-ધીરે મારે અને ગણિતને દુશ્મની વધી ગૈ.એમાય મારા સરનુ માનવુ હતુ કે ગર્લ્સને ગણિત ના આવડે. (અને મારે આવુ માનનારા શિક્ષકો સાથે દુશ્મની!) અને સાથે સાથે હુ થઇ ગઇ થોડી આળસુ. ૬૦-૭૦ ની વચ્ચે માર્કસ આવવા લાગ્યા.( ક્યારેક તો ૫૦ -૬૦ વચ્ચે પણ. )છેલ્લે વાંચવાના સમયમા તો મને બીક જ લાગેલી કે હું ફેઇલ થાઇશ તો? પણ તોય હિમ્મત હાર્યા વિના વાચ્યા રાખ્યુ. છેવટે રીઝલ્ટ આવ્યુ ૭૮.૮%.(આહાહા.......મારે રડવાનું હતુ નહિ! પણ હું તો ખુશ હતી કે હાશ રીઝલ્ટ સાવ મોઢુ ના બતાવાય એવુ તો નથી! :-D....again 180 degree!)મને ગમતી બ્રાન્ચમા મને એડમીશન મળવામા ફાફા પડેલા. (જો કે છેલ્લે મળી ગયુ.)પહેલુ સેમેસ્ટર ગયુ. રીઝલ્ટ આવ્યુ ૬.૫૮ SPI. બહુ સારુ તો ના જ કહેવાય પણ તોય ઘરે બધા ખુશ હતા. હુ પણ ખુશ હતી. બીજા સેમેસ્ટરમા મે વધુ મહેનત કરવાનુ નક્કી કર્યુ.

બીજુ સેમેસ્ટર આવ્યુ. પહેલી ઇન્ટરનલમા હુ E.G. મા ૧૦ માર્કસ સાથે ફેઇલ થઇ. મે મહેનત વધારી કારણકે મને એ સબજેકટ ગમતો અને સર પણ ઘણી હિમ્મત વધારતા. છેલ્લે આવી ફાઇનલ એક્ઝામ. રીઝલ્ટ આવ્યુ અને જાણે કે વીજળીનો ધડાકો થયો. E.G. મા તો સારા માર્ક્સ હતા પણ ગણિત કે જેમા ઇન્ટરનલમા ૩૩ માર્ક્સ હતા એમા હુ હતી ફેઇલ. ૬ SPI (સેમેસ્ટર પર્ફોમન્સ ઇન્ડેક્ષ)હોવા છતા પણ હુ ફેઇલ હતી.(૪ SPI સાથે પણ ઘણા લોકો પાસ હતા.)જિન્દગીએ નિરાશ થવા મને આપેલી બીજી એક તક!(ખાસ કરીને કહુ તો રડવા માટે કારણ કે રીઝલ્ટના દિવસે રોવાનું સેશન પૂરજોશથી ચાલતુ હોય છે.)પણ હું તો ના રડી. મે વળી પાછુ ૧૮૦ ડિગ્રી વધુ વિચાર્યુ અને પૂરી હિમ્મતથી બેકલોગની પરીક્ષા આપવાનું નક્કી કર્યુ અને સાથે-સાથે ત્રીજા સેમેસ્ટરની ઇન્ટરનલમા સારા માર્ક્સ લેવાનુ નક્કી કર્યુ અને અન્તે મે એ કર્યુ. ઇન્ટરનલમા રેન્કર જેવા માર્ક્સ તો નહોતા પણ બીજા સેમેસ્ટરની જેમ હું ફેઇલ પણ નહોતી થઇ.બધામાં એવરેજ માર્ક્સ કરતા વધુ માર્ક્સ હતા.

હું એમ નથી કહેતી કે હું ક્યારેય રડતી જ નથી. હું પણ રડુ છુ આખરે હું પણ એક (normal) માનવી જ છું ને. પરન્તુ જિન્દગીમાં અમુક મુશ્કેલીઓનો સામનો રડવાથી નથી થ ઇ શકતો. એના માટે ૧૮૦ ડિગ્રી વધુ વિચારવાની જરુર પડે છે. એનાથી કદાચ એ મુશ્કેલીનો ઉપાય પણ મળી જાય છે અને જીવનની ખુશી પણ એમની એમ જ રહે છે.

So just think 180 degree more then others and be happy...!!!(just like me... ;-) )

Friday, November 20, 2009

love you mamma........

" 'મા!' આ શબ્દ બોલતા જ આપણી માતા, તેનો પ્રેમ, તેના આપણા માટેના ત્યાગ વગેરે આપણા
સ્મ્રુતિપટ પર આવી જાય છે. આ શબ્દ મીઠાસથી ભરેલો છે તેનુ ઉચ્ચારણ માત્ર જ આપણાં હ્રદયમાં પ્રસન્નતા લાવી દે છે કારણ કે મા એ વાત્સલ્યની મુર્તિ છે." આ વક્યો છે મે 9th std. મા 'મારી મા' પર લખેલ નિબંધનાં. (હા! એ બૂક હજી સાચવેલી છે) આજે આ વાંચતા જ અચાનક મનમાં પ્રશ્ન થયો..."શું સાચે જ મેં ક્યારેય એ અમૂલ્ય ત્યાગોને યાદ કર્યા છે?" જવાબ કદાચ નકારાત્મક હતો. આપણાં ઉછેરમાં જે વ્યક્તિનો સૌથી વધુ ફાળો હોય એને જ કેમ આપણે ભૂલી જઇએ છીએ?

મને યાદ છે school એ જતી વખતે મમ્મી જ યાદ કરાવતા કે "બધુ લઇ લીધુ છે?" ક્યારેક સરખું જમ્યુ ના હોય તો (શુ કરુ મને બધુ ભાવે નહિ ને!) મમ્મી જાતજાતની વાનગીના નામ લઇ લે મારી સામે અને પૂછતા જાય કે "આ ખાવુ છે? આ ચાલશે?" school થી ઘરે આવતા સહેજ પણ મોડું થાય એટલે મમ્મી દરવાજે જ ઊભા હોય મારી રાહ જોઇને.10માં ધોરણમાં 90.43% આવ્યા અને છાપામાં સ્કૂલે નામ છપાવેલ તો મમ્મીએ છાપું હજુ સાચવી રાખેલુ છે. (એ જાણવા છતાં કે હું આથી ઘણાં સારા માર્કસ લાવી શકી હોત,,, મમ્મી એ ઠપકો આપવાની જગ્યાએ મનોબળ વધારેલ.)આવા ઘણા બનાવો છે જેમા એમનો મારા પ્રત્યેનો પ્રેમ દેખાઇ આવે છે.(જેટલો ભાઇ પ્રત્યે છે એટલો જ. કદાચ એથી પણ વધુ.)


પપ્પા જો દિકરીને વહાલ કરતા હોય તો લોકો તરત કહેશે કે "દિકરીઓ તો પપ્પાની લાડકી જ હોય."પરંતુ માતા એ પોતાને દિકરીને કરેલ વહાલની તો કદાચ અવગણનાં જ થાતી હોય છે.તેમ છતાં પણ માતા પોતાનાં નિ:સ્વાર્થ પ્રેમની વર્ષા કરતી જ રહે છે.એ પોતાના સંતાનોની ખુશી માટે બધુ જતુ કરતી જાય છે.


એટલે જ દુનિયા ભલે ગમે તે કહે પણ મમ્મી મારા બેસ્ટ ફ્રેન્ડ છે.(આમેય દુનિયાની ચિંતા કરવાવાળા ક્યારે ખુશ થયા છે?)Mamma is my guardian angel who'll always be a very special part of me.

Dear mamma i love you.....and thanks to you for whatever you have done for me. Please forgive me as I know I have hurted you so many times.....sorrrrrryyyyyyy....!!!

એટલે જ કહેવાયુ છે કે "અર્પી દઉ સો જનમ એવડું મા તુજ લ્હેણું..."

Thank You!!!

અહી લખવાની શરુઆત કરુ એ પહેલા હુ "thanks" કહેવા માંગુ છુ મારા high school
ના શિક્ષકોને. આમ તો બધા શિક્ષકોએ મારા ઘડતરમા ફાળો આપેલ છે પરંતુ મારી high school
દયામયી માતા નો અનુભવ કઇક જુદો જ રહ્યો છે. હુ અત્યારે જે કાઇ પણ છુ જે જગ્યાએ ઊભી છુ એમાં મારા શિક્ષકોનો સૌથી વધારે ફાળો છે. આ જિંદગીનાં સુખોને પચાવવાની અને દુ:ખોની સામે લડવાની તાકાત એમણે જ આપેલ છે. જ્યારે પણ કોઇ મુસીબતનો સામનો કરવાનુ થયુ છે ત્યારે હું તેમનાં જ વિચારોને અનુસરી છુ અને આજે તેમના આ અતુલ્ય ઉપકાર બદલ તેમને થેંક યુ કહેવા માંગુ છું.
Thank you my dear teachers....જો તમે ના મળ્યા હોત તો કદાચ હું પણ આજે જે જગ્યાએ છુ ત્યાં ના હોત.
Thank You Dayamayi...!!!!

Friday, September 11, 2009

Poems....(my favourite)


You changed my world with a blink of an eye
That is something that I can not deny

You have given me a life that I could live worthwhile
It is even better every time you smile

You are an angel sent from above
To take care of me and shower with love

Now my life is a dream come true
It all began when I was loved by you

You have given me this feeling of contentment
In my life something I've never felt

I'll love you unconditionally
With all my heart and soul

I dedicate this poem to you
to show how much you mean
to me....

Shayari

શકય હો તો, કર કદી આવી કમાલ
રાખ કોરા પગ અને પાણીમાં ચાલ

એમના ઉત્તરની માણું છું મજા
કયાં હવે છે યાદ પણ મારો સવાલ

હા, વસી છે એમાં ખુશબૂ કોઇની
ના અમસ્તી સાચવી છે મેં ટપાલ

ખ્યાલની ખોટી બધી બાંહેધરી
કોઇ ના રાખે છે કોઇનો ખયાલ

આમ તો દરવાજા ઊઘડશે નહીં
તારે શાયદ તોડવી પડશે દીવાલ

કોડિયુંયે જેમના ઘરમાં નથી
હોલવી નાખી છે એ લોકે મશાલ

ચાલ ‘દોસ્ત’, એમની શેરી મહીં
આજ નાખી આવીએ થોડો ગુલાલ.