Saturday, December 5, 2009

હું બધા કરતા 180 ડિગ્રી વધુ વિચારુ છું....!!!

સેમેસ્ટર સબમીશનનો ટાઇમ હતો. એમા આવતો હતો એક સબજેકટ Engineering Graphics. Engineering graphics મા આવે Isometric Projection. એમા ઓબજેક્ટ ના 2D drawing ઉપરથી 3D drawing બનાવવાનુ હોય અને એ પણ એવી રીતે કે objectના સમ્પૂર્ણ આકારનો ખયાલ આવી જાય.(જો કે મને આ વાત સરે મને મે ભુલ કરી લીધા પછી કહી)હુ સ્કેચબુક ચેક કરાવવા ગઇ સરે જોયુ. મે 3D drawing તો કરેલુ પણ જ્યાથી objectનો પૂરો આકાર દેખાય એના કરતા ઊલટી દિશા બાજુથી દોરેલ.એટલે સરે મને પૂછ્યુ કે" તુ બધા કરતા ૧૮૦ ડિગ્રી વધુ કેમ વિચારે છે?"( અને મને આશ્રર્ય થયુ કે મારી આજુબાજુ ઊભેલા બધાએ સરખુ કેવી રીતે વિચાર્યુ?...... :-o) શું હું સાચે ૧૮૦ ડિગ્રી વધુ વિચારુ છું?
ચાલો જોઇએ....


3rd કે 4th std.ની વાત છે. પર્યાવરણનો લેકચર ચાલી રહ્યો હતો. નવા આવેલ મેડમ ભણાવી રહ્યા હતા. એમનું નામ પિન્કી અને અવાજ પણ એવો જ બેબી જેવો. એટલે મને આવી રહ્યો'તો કંટાળો. (હું ક્લાસમાં પહેલો નંબર લાવતી પણ બીજા હોશિયાર વ્યકિતઓની જેમ હું ગમે તે શિક્ષક પાસે ભણી નહોતી શકતી) કંટાળીને હું બેન્ચની નીચે ગ ઇ કંઇક રમવા. મારી સાથે મારી બે બહેનપણીઓ પણ જોડાઇ. (કદાચ એમની હાલત પણ મારી જેવી જ હશે) અમે કાગળનો બોલ બનાવીને એક્બીજા પર ફેકવાની રમત રમવા લાગ્યા. થોડી વાર તો ઘણી મજા આવી પણ પછી મેડમને ખબર પડી ગઇ.( ચાળીયા મોનીટર્સને લીધે...)એમણે અમને ત્રણેયને બોલાવીને એમના ટેબલ પાછ્ળ અંગુઠા પકડવાની સજા કરી. અમારી માથે બેલેન્સ માટે ફુટપટ્ટી રાખી. થોડી વાર પછી મેડમે અમને અમારી ઉપર રાખેલી ફુટપટ્ટી લઇને આવવાનું કહ્યુ અને એ હથેળીમા મારી.(બોલો 1st ranker જેવા લક્ષણ લાગે છે આ...???)મારી બીજી બહેનપણીયો રડવા માંડી પણ હુ ના રડી. હુ તો ખુશ હતી કે "હાશ....લેકચરમા ધ્યાન તો ના આપવુ પડ્યુ." (જ્યા રડવાનુ હતુ ત્યા હુ ખુશ થઇ છેને 180ડિગ્રી...)

જો કે હોશિયાર વિધ્યાર્થીના લક્ષણો તો નહોતા પણ તેમ છતા બાકીના સ્કૂલના વર્ષોમાં પણ હું પહેલા પાંચ વિધ્યાર્થીઓ મા નંબર તો લઇ જ આવતી. S.S.C. નુ વર્ષ આવ્યું. શરુઆતથી અન્ત સુધી સ્કૂલના રેન્કર્સ મા મારુ નામ આવેલુ. અન્તે આવ્યો રીઝલ્ટનો દિવસ. શિક્ષકો અને મમ્મી પપ્પા બધાને એમ જ હતુ કે મારો સેન્ટરમા નંબર આવશે. અન્તે રીઝલ્ટ આવ્યુ. મારે આવ્યા ૯૦.૪૩ ટકા. સેન્ટરનુ તો રહેવા દો પણ સ્કૂલના રેન્કર્સમા પણ મારુ નામ ક્યાય મળતુ નહોતુ. આ બધી માથાકૂટ વિશે વિચાર્યા વિના હુ તો મારે ગણિત મા આવેલા ૯૮ માર્ક્સથી ખુશ હતી. (ઊપ્સ.........મારે રોવાનુ હતુ નૈ!!!)સાથે એમ વિચાર્યુ કે H.S.C. મા વધુ મહેનત કરીશ. 11th std. ચાલુ થયુ. મે સાયન્સ (ગ્રુપ એ) રાખ્યુ.(મારે ગણિતનો પીછો છોડવો જ નો'તો)વર્ષનાં અન્તે ક્લાસમા ત્રીજો નંબર આવ્યો. હુ ખુશ હતી અને એનાથી પણ વધુ મહેનત 12th std. મા કરવાનુ નક્કી કર્યુ.હવે જિન્દગીએ યુ ટર્ન લેવાનુ ચાલુ કર્યુ. પહેલા બધુ બરાબર ચાલતુ હતુ પણ ધીરે-ધીરે મારે અને ગણિતને દુશ્મની વધી ગૈ.એમાય મારા સરનુ માનવુ હતુ કે ગર્લ્સને ગણિત ના આવડે. (અને મારે આવુ માનનારા શિક્ષકો સાથે દુશ્મની!) અને સાથે સાથે હુ થઇ ગઇ થોડી આળસુ. ૬૦-૭૦ ની વચ્ચે માર્કસ આવવા લાગ્યા.( ક્યારેક તો ૫૦ -૬૦ વચ્ચે પણ. )છેલ્લે વાંચવાના સમયમા તો મને બીક જ લાગેલી કે હું ફેઇલ થાઇશ તો? પણ તોય હિમ્મત હાર્યા વિના વાચ્યા રાખ્યુ. છેવટે રીઝલ્ટ આવ્યુ ૭૮.૮%.(આહાહા.......મારે રડવાનું હતુ નહિ! પણ હું તો ખુશ હતી કે હાશ રીઝલ્ટ સાવ મોઢુ ના બતાવાય એવુ તો નથી! :-D....again 180 degree!)મને ગમતી બ્રાન્ચમા મને એડમીશન મળવામા ફાફા પડેલા. (જો કે છેલ્લે મળી ગયુ.)પહેલુ સેમેસ્ટર ગયુ. રીઝલ્ટ આવ્યુ ૬.૫૮ SPI. બહુ સારુ તો ના જ કહેવાય પણ તોય ઘરે બધા ખુશ હતા. હુ પણ ખુશ હતી. બીજા સેમેસ્ટરમા મે વધુ મહેનત કરવાનુ નક્કી કર્યુ.

બીજુ સેમેસ્ટર આવ્યુ. પહેલી ઇન્ટરનલમા હુ E.G. મા ૧૦ માર્કસ સાથે ફેઇલ થઇ. મે મહેનત વધારી કારણકે મને એ સબજેકટ ગમતો અને સર પણ ઘણી હિમ્મત વધારતા. છેલ્લે આવી ફાઇનલ એક્ઝામ. રીઝલ્ટ આવ્યુ અને જાણે કે વીજળીનો ધડાકો થયો. E.G. મા તો સારા માર્ક્સ હતા પણ ગણિત કે જેમા ઇન્ટરનલમા ૩૩ માર્ક્સ હતા એમા હુ હતી ફેઇલ. ૬ SPI (સેમેસ્ટર પર્ફોમન્સ ઇન્ડેક્ષ)હોવા છતા પણ હુ ફેઇલ હતી.(૪ SPI સાથે પણ ઘણા લોકો પાસ હતા.)જિન્દગીએ નિરાશ થવા મને આપેલી બીજી એક તક!(ખાસ કરીને કહુ તો રડવા માટે કારણ કે રીઝલ્ટના દિવસે રોવાનું સેશન પૂરજોશથી ચાલતુ હોય છે.)પણ હું તો ના રડી. મે વળી પાછુ ૧૮૦ ડિગ્રી વધુ વિચાર્યુ અને પૂરી હિમ્મતથી બેકલોગની પરીક્ષા આપવાનું નક્કી કર્યુ અને સાથે-સાથે ત્રીજા સેમેસ્ટરની ઇન્ટરનલમા સારા માર્ક્સ લેવાનુ નક્કી કર્યુ અને અન્તે મે એ કર્યુ. ઇન્ટરનલમા રેન્કર જેવા માર્ક્સ તો નહોતા પણ બીજા સેમેસ્ટરની જેમ હું ફેઇલ પણ નહોતી થઇ.બધામાં એવરેજ માર્ક્સ કરતા વધુ માર્ક્સ હતા.

હું એમ નથી કહેતી કે હું ક્યારેય રડતી જ નથી. હું પણ રડુ છુ આખરે હું પણ એક (normal) માનવી જ છું ને. પરન્તુ જિન્દગીમાં અમુક મુશ્કેલીઓનો સામનો રડવાથી નથી થ ઇ શકતો. એના માટે ૧૮૦ ડિગ્રી વધુ વિચારવાની જરુર પડે છે. એનાથી કદાચ એ મુશ્કેલીનો ઉપાય પણ મળી જાય છે અને જીવનની ખુશી પણ એમની એમ જ રહે છે.

So just think 180 degree more then others and be happy...!!!(just like me... ;-) )