Sunday, April 4, 2010

અમદાવાદની લટારે

ગુજરાતનું સૌથી જાણીતુ શહેર એટલે અમદાવાદ! તમે એને મીની મુંબઈ પણ કહી શકો. દિવસે ને દિવસે એની શેરીઓની સંખ્યા વધતી જ જાય અને સાથે રસ્તાઓ પણ કોયડા જેવા બનતા જાય. હા,મારા નાના અમથા મગજ માટે એ યાદ રાખવા બહુ અઘરા હતા. સાચું સમજ્યા મારા શૈશવની યાદો એ રસ્તાઓમાં અટવાયેલી છે.કક્કો બારાખડી અમદાવાદમાં શીખ્યા અને પહેલીવાર મારા શિક્ષિકાના હાથે ફુટપટ્ટીનો માર પણ ત્યાં જ ખાધો. આમ કહુ તો અમદાવાદ એ ઉત્સવપ્રેમીઓનું નગર છે.બધા ઉત્સવો ત્યાં બહુ હોંશે હોંશે ઊજવાય,પણ જે તહેવારોએ મારી યાદોમાં અમીટ છાપ છોડી હોય એવા તહેવારો બે છે. ઊતરાયણ અને નવરાત્રી.ઊતરાયણ માટે આમ તો અમદાવાદ વિશ્વમાં જાણીતું જ છે એના પતંગ મહોત્સવ માટે,પણ એમા પતંગ ઊડાડવાની ખરી મજા નહી. એની ખરી મજા તો અમદાવાદની શેરીઓમાં જ છે.ઊતરાયણની પરોઢનાં જ્યારે હજુ સૂરજે દર્શન પણ ન આપ્યા હોય ત્યાં તો આકાશ જુદી જુદી પતંગોનાં શણગાર સજી ચુક્યું હોય.જાણે કે નવી નવેલી દુલ્હનનાં સોળ શણગાર.સાથે સાથે ઘરની અગાસીઓ પણ શણગાર સજેલ હોય. એ કોન ખબર છે? અરે આ પતંગના મહાયુધ્ધના યોધ્ધાઓના!!!સૂરજ ભલે પ્રકાશ રેલાવતો થાકી જાય પણ આ પતંગરસિયાઓ ના થાકે!આખો દિવસ અગાસીઓ ધમધમતી રહે 'કાયપો છે','એ લપેટ','હુર્ર્રર....' અને સ્પીકરોમાં જોરશોરથી વાગતા ગીતોથી.પતંગ ચગાવવાની સાથે સાથે પકડવાની પણ એટલી જ મજા. જાણે આકાશમાથી પતંગોનો વરસાદ જ જોઈ લ્યો.અને આવી જ ક ઇ ક રન્ગીન હોય છે ત્યાની નવરાત્રી. એમાય અહીની ગબ્બર બનાવવાની પ્રથા અનોખી છે.શેરીના નાના બાળકો બધા માટીમાથી ડુન્ગરો બનાવી એની ઉપર જાતભાતના માતાજીના મન્દીર બનાવે, એની રોજ સાંજે પૂજા થાય.એ મન્દીરને નીત-નવીન રીતે શણગારે.નાના બાળકોની આ કલાની પણ દાદ દેવી પડે. અમદાવાદ જો નવરાત્રી પર જાવ તો આ ગબ્બરો જોવાનો લ્હાવો તો લેવો જ જોઇએ.આ જ કલાને લીધે મને અમદાવાદની નવરત્રી કૈક અનોખી લાગી. આમ તો અમદાવાદની યાદ આવતી જ રહે, ત્યાની બધી વસ્તુ અને તહેવારો અમદાવાદને MISS કરવા મજબૂર કરે એવી છે પણ આ બન્ને તહેવારોમા તો એની યાદ બહુ આવી જાય.

I MISS YOU,,, Ahmedabad......!!!