'સપ્તર્ષિનું આકાશ'

તારી યાદમાં . . .

2011-12-24T12:36:00.000-08:00

Image Source: Google Images

હની, તને યાદ છે ?
આ જ દરીયાકીનારો હતો....તું અને હું હતા
દરિયામાં મોજાઓ રમતા હતા ...
પવન પણ એ મોજાઓને જાણે પકડવા માટે મથતો હતો....
તું ખુબ જ ખુશ હતી અને તારા ચેહરા પરનું એ સ્મિત જોઇને હું ખુશ હતો!
કિનારા પરની રેતી ભીની હતી અને આપણે??? આપણે લાગણીભીના...
હાથમાં હાથ પરોવીને આપણે ચાલતા હતા ...

ખબર નહિ કેમ, પણ તું એ રેતીમાના આપણા પગલાંને જોઈ વધારે ખુશ થતી હતી
અને હું? હું ગુસ્સે થતો હતો કે "આમાં આટલું શું જોવાનું છે? પગલા છે,,,, બસ ..."

ત્યારે તે જવાબ આપેલો કે , " આ પગલા નથી ડીઅર , આ તો એ નિશાની છે જે આપણી ગેરહાજરીમાં આપણા પ્રેમના ગીતો ગાશે. આ દરિયો પણ ગાશે , અને આ ગાંડો પવન પણ, આકાશમાં ઉડતા પંખીઓ પણ ગાશે... " અને એમ બોલતા બોલતા અચાનક આનંદની કીકીયારીઓ કરતી તું દોડવા લાગી ...અને તારા જવાબને સમજવાની વ્યર્થ કોશિશ કર્યા પછી પાછળ પાછળ હું પણ દોડવા લાગ્યો..

Image Source: Google Images

અને આજે...
આજે પણ એ જ દરીયાકીનારો છે હની,
પવન પણ એ જ છે અને મોજાઓ પણ એ જ,
પણ તું નથી અને નથી તારું એ સ્મિત.
એ જ ભીની રેતી છે અને .... કોઈના પ્રેમનો ગુંજારવ કરતા પગલા પણ છે...
પણ સમજાણું નહિ કે પગલામાં પાણી છે કે આંખોમાં...!!!

PS :

લવ મેરેજ અને અરેન્જડ મેરેજ વાળી પોસ્ટ વાંચીને જે કોઈ લોકોને એમ થયેલું કે હું માત્ર અને માત્ર લવ મેરેજની તરફેણમાં છું એમની હું ખરા દિલથી ક્ષમા માંગું છું. :-P મારો મતલબ તો એ જ હતો કે લવ મેરેજ કરનાર લોકોને કઈ પાપ કર્યું હોય એવી નજરોથી જોવામાં આવે છે એ ખોટું છે.

મને જીંદગી જીવવી ગમે છે ...

2011-08-15T07:36:00.000-07:00

ઓલા ઉગતા સૂરજની આંખ સામે આંખ મિલાવવી ગમે છે,

ગગને ઉડતા પંખીઓનો કલરવ સાંભળવો ગમે છે ;

પતંગિયાની પાંખે ચડી ફૂલે-ફૂલે ભમવું ગમે છે ,

મને જીંદગી જીવવી ગમે છે ...

મને લોકોનું અટ્ટહાસ્ય સાંભળવું ગમે છે,

એ હાસ્યનો વળતો જવાબ આપવો પણ ગમે છે;

Image source: Google Images

મને ખુદનો વિશ્વાસ કરવો ગમે છે,

મને જીંદગી જીવવી ગમે છે ...

આ ઊછળતી નદી જોડે રમવું મને ગમે છે ,

ઘૂઘવતા સાગરનું સંગીત મને ગમે છે ;

જોને આ ગાંડોતૂર પવન પણ જાણે મારા રંગે રંગાયો છે,

મને જીંદગી જીવવી ગમે છે ...

મોતનું તો કામ છે આવવાનું .

તોયે સપનાઓ સેવવા મને ગમે છે;

તારી આંખોમાં ખોવાઈ જવું ગમે છે,

મને જીંદગી જીવવી ગમે છે ...

You might like this...
http://me-against-myself-23.blogspot.com/2011/04/kaise-kahe-ki-kya-hai-ye-jindagi.html

આને કે'વાય ૬ઠું સેમેસ્ટર પૂરું કર્યું...

2011-05-23T04:49:00.000-07:00

સેમેસ્ટરની શરૂઆત થાય strike થી. Reason? કોલેજનો ટાઇમ ૩ કલાક વધારવામાં આવેલો... x-(

Internal examના ફર્સ્ટ પેપર માં ૬/૧૫ માર્ક્સ આવવા...અને ગ્રાફને ઉપર લઇ જવા બહુ વાંધા પડવા :D

Classમાં વાતો કરવા બદલ મેડમ તમને special warning આપે અને કે'ય કે "sudhar jao..." :O

ફ્રેન્ડસ પાસેથી ચોકલેટ અને પાર્ટી લેવા માટે ઝઘડ્યા રાખવું... :P

(અમુક ) લેકચરરના નામ પાડીને જે પહેલા સેમેસ્ટરમાં એમને ખબર ના પડે એમ બોલવામાં આવતા. એ હવે મોટેથી બોલવા ... :p

AWP ના vivaમાં મૂંગા બેસી રહેવું અને Sir ચીસો પાડીને "Silence!" ની જગ્યાએ "Say something!" બોલતા હોય ... :o)

Labમાં ફ્રેન્ડસ જોડે વાતો કરતા-કરતા એટલું મશગુલ થઇ જવું કે તમે stool ઉપરથી પડી જાવ ... :))

Submission લગભગ પૂરું જ થઇ ગયું હોય collegeનો છેલ્લો દિવસ હોય તો પણ બધાના ફેવરીટ મેડમ ભણાવવા આવે , Classમાં નહિ પણ Labમાં ભણવાનું હોય તો પણ બધા ચપોચપ table ની આસપાસ ગોઠવાઈ જાય (અમુક ને જગ્યા ના મળે તો ઊભા રહે ...) અને છતાય એટલી જ સ્ફૂર્તિથી જવાબ આપતા હોય જાણે કે સેમેસ્ટર નો પહેલો લેકચર... o:) :)

આને કે'વાય ૬ઠું સેમેસ્ટર પૂરું કર્યું...!!!!!

*તમારા અનુભવો પણ તમારા શબ્દો માં આવકાર્ય છે.... :) [comment...comment...]

બદલવું કે ના બદલવું ?

2011-01-23T01:27:00.000-08:00

કેમ છો મિત્રો મજામાંને ? ઘણા દિવસો પછી મળ્યા નહિ ? આજે આ ઠંડીથી impress થઈને આવેલી તો શિયાળા વિશે લખવા પણ વચ્ચે અચાનક એવી વાત નજરે ચડી ગઈ (Facebook...facebook) કે થયું કે આના વિશે લખીશ નહિ તો શાંતિ નહિ થાય.

મેં ક્યાંક એવું વાંચેલું કે આપણે કોઈને પ્રેમ કરતા હોઈએ એમના માટે આપણે આપણી જાતને change ના કરવી જોઈએ તમે જેવા છો એવા જ તમને સ્વીકારે એ જ true lover. પ્રથમ નજરે તો મને આ ઘણું સાર્થક લાગ્યું કે change થઈને ગુંગળાઈને જીવવું એના કરતા better છે કે જેવા છીએ એવા રહીએ.પરંતુ મગજ તો એનું કામ 24*7 કરતુ જ રહે છે એણે સામો question પણ કર્યો કે બદલાવ હમેશા ગૂંગળાવી નાખનારો જ હોય એવું જરૂરી થોડું છે? દુનિયા તો જાત-જાતની પ્રવૃતિઓ અને શોખોથી ભરેલી છે. (કારણ કે દુનિયા જુદા-જુદા મગજ ના લોકોથી ભરેલી છે. એટલે જયારે બે માણસ મળવાના ત્યારે ક્યાંક તો ગુચવાળો ઉભો થવાનો જ .મન એવું ચંચળ છે કે એ થોડી તો આશા રાખી જ બેસવાનું કે મારી / મારો life partner આવી / આવો હશે. ) તો આપણી પ્રિય વ્યક્તિ દ્વારા જો આપણે દુનિયાની એક નવી બાજુથી માહિતગાર થતા હોઈએ તો એમાં વાંધો શું છે ? એવું પણ બને કે એ નવી બાજુમાં તમે સરસ રીતે ગોઠવાઈ જાવ અને તમે એને ખરા દિલથી enjoy કરો. જિંદગી એવી રસપ્રદ બની જાય જેવી ક્યારેય હતી જ નહિ !!! કદાચ એવું પણ બને કે તમારે એવું જ બનવું હોય પણ તમે હમેશા એ વાતને અવગણી હોય ..અને આમ જુઓ તો આ બદલવાની રીત વર્ષોથી ચાલી આવે છે. ઘણીવાર કોઈની પાસેથી એવું સાંભળવા મળે કે ' હું બ્લેક કલર ના dresses એટલે નથી પહેરતી કારણ કે મારા husband ને એ નથી ગમતું .' (અને આ વાતનું એ બહેનને કઈ દુખ ના હોય એ તો ઉલટા ખુશ હોય કે 'બ્લેક જોવે ને કોઈ યાદ આવે' પણ સાંભળનારાઓને આનું બહુ પેટમાં દુખતું હોય. :D :P )

So....હું એવું માનું છું કે પ્રિય વ્યક્તિથી છુટા પડતા પહેલા એક વાર 'change' શબ્દનો સામનો કરી લેવો જોઈએ. પણ હા કોઈ બદલે એટલે demand ઉપર demand ચાલુ ના કરવી હો ...વન-વે નથી ને એટલે ! ;-) અને ઘણીવાર આપણે આપણા માતા - પિતા માટે પણ બદલાતા હોઈએ છીએ આપણી ઈચ્છાઓને બદલાતા હોઈએ છીએ એટલે આ કામ અઘરું તો નથી જ . So feel free to enter in the new world...ના ગમે તો એ જ રસ્તે પાછા આવી જજો ને !

લવ મેરેજ અને અરેન્જડ મેરેજ ની ખેંચમતાણ વર્ષોથી to be continued...

2010-08-29T06:06:00.000-07:00

મેરેજ ! આ નામ પડે એટલે અરેન્જડ મેરેજ અને લવ મેરેજ આ બંને નામ પાછળ ટહુકો કરે . અને પાછળ એવી કમેન્ટ પણ સંભળાય કે કહી પણ થાય પરંતુ અરેન્જડ મેરેજ એ સૌથી સારા એના ટકવાના ચાન્સ હમેશા વધારે . અને એમાં મારા જેવા લોકોને ક્વેશ્ચન જરૂર થાય . આ વાત કેટલા અંશે સાચી ? અરેન્જડ મેરેજ કઈ રીતે વધુ સારા ??? આ સિવાય પણ બીજા ઘણા Questions. ચાલો જોઈએ એ Questions.......

Question: અરેન્જડ મેરેજ ટકતા હોય છે કે પછી ટકાવવામાં આવતા હોય છે ?

અત્યાર સુધીમાં મેં કરેલ observation પરથી કહું તો ... (આહ, observation મારો એક અજીબ શોખ...!!!!! :-P)

દીકરીની વિદાય થતી હોય ત્યારથી જ કેહવામાં આવે કે દીકરી માતા પિતાની લાજ રાખજે
દીકરી જો લગ્ન થયા પછી ઘરે આવીને માતા પિતાને કહે કે હું ખુશ નથી તો એમ સલાહ અપાય કે દીકરી થોડું તો એડજસ્ટ કરવું જ પડે . ( Question: કેમ સાસરિયામાં તમારી દીકરીને વહુ નહિ દીકરી જેમ રાખે એવું ઠેકાણું તમે ના શોધી શક્યા ?) ઘણી વાર એવું પણ જોવા મળે કે દીકરી અને જમાઈ બે -ત્રણ દિવસ રોકાઈને ગયા હોય પછી કોઈ પાડોશી આવે અને કહે કે "વાહ તમારા જમાઈ તો બહુ સારા છે " તો દીકરીના ઘરવાળા જવાબ આપે "શું સારા છે ? એણે અને એની મા એ મારી દીકરી ને દુખ જ આપ્યું છે . મારી દીકરીને આમ રાખતા ...... મારી દીકરીને તેમ રાખતા ....." (Question: ઓહ એમ તો ત્યારે તમે તમારી દીકરીને આ દુઃખભરી સ્થિતિમાંથી બહાર લાવવા શું કર્યું ? ) સામે પક્ષે જમાઈના ઘરમાંથી પણ કઈક આવા જ રીવ્યુ મળે . (અને બંને ઘરો ના અહમ વચ્ચે પીસાય દીકરીનું જીવન... )

Question:તો આ અરેન્જડ મેરેજની સફળતા કહેવાય ? બંને ઘરોના સભ્યો એકબીજાથી ખુશ ના હોય તો પણ એને 'મેરેજ ટકી ગયા' એમ કહેવાય? એવું કહેવાય છે કે મેરેજ એટલે બે કુટુંબોનું મિલન . તો મિલનમાં આટલી કડવાશ કેમ ?

આથી ઉલટું લવ મેરેજ માં જોયેલ છે લગ્ન પહેલા બંને કુટુંબો એકબીજાની સામે દુશ્મનની જેમ જોતા હોય, છોકરો આવો છે, છોકરી આવી છે, આપણી નાત જુદી છે (Well.... માણસ તો છે ને ...... :-D :-P ) વગેરે વગેરે . પરંતુ એકવાર બંને ઘરોના સભ્યોની મંજુરી થી મેરેજ થઇ જાય પછી થોડા સમય પછી કદાચ એવું પણ સાંભળવા મળે એમના માતા પિતા પાસેથી કે કદાચ અમે પણ આવો સારો છોકરો કે છોકરી શોધી ના શક્યા હોત

હું એમ નથી કહેતી કે અરેન્જડ મેરેજમા બધા ઘરોની કથની કઈક આવી જ હોય છે! અને adjustment જ જીવનનો પર્યાય બની ગયો હોય એવા પણ ઘણા કુટુંબો જોવા મળે જ્યાં અરેન્જડ મેરેજ મા બંને
કુટુંબો એકબીજાથી ખુશ હોય . અને લવ મેરેજનો મતલબ એમ પણ નથી કે ...બસ ખુશીઓ જ ખુશીઓ. લવ મેરેજ પણ દુખ ભર્યા હો ઈ શકે છે પરંતુ હા લવ મેરેજ કરતા અરેન્જડ મેરેજ ના સફળ થવાની શક્યતા XX% વધારે છે એવું કહેવામાં આવે તો હું એની againstમા છું . આજના જમાનામાં બંને મેરેજ ના સફળ કે નિષ્ફળ જવાના chances ૫૦-૫૦ % છે. મારા મતે 'ટકવું' અને 'ટકાવવું' માં ફેર છે...

માતા-પિતા ... 'માલિક' નહી પરંતુ 'હમસફર'

2010-07-10T05:19:00.000-07:00

"...હું એમ માનું છું કે રસ્તે (હાઈ- વે પર) કારમાં જતા હોઈએ અને કોઈને લીફ્ટ આપીએ એ રીતે પૃથ્વી પર ઉતરાણ કરવા માગતા શિશુઓને કોઈ બે જણા પૃથ્વી પર ટપકી પાડવામાં લીફ્ટ આપે છે. લીફ્ટ આપનારને લોકો માબાપ કહે - લેનારને સંતાન ! જેમને લીફ્ટ આપી એ તેના આપણે 'માલિક' નહી -' હમસફર' ગણાઈએ ..."

માનનીય શ્રી ગુણવંત શાહ ના આ શબ્દો મેં વાંચ્યા એટલે થયું કે અહી બધાની જોડે 'શેયર' કરું . એમણે જે કહેલું છે એ મારા મત મુજબ દુનિયા ના દરેક માતા પિતા એ સમજવાની જરૂર છે. મોટે ભાગે માતા પિતા પોતે પોતાના જે સપના પુરા ન કરી શક્ય હોય એના માટે એવો અભિગમ રાખતા હોઈ છે કે મારું આ સપનું મારો દિકરો કે દીકરી પૂરું કરશે.અને આમ જુઓ તો એમાં કઈ ખરાબી પણ નથી. મા-બાપ હોવાને લીધે થોડીક આશાઓ બંધાવી તો સામાન્ય છે. પરંતુ એ સપનાઓને સંતાનો પર થોપવા ન જોઈએ. ઘણા માતા પિતા એવું જ માનતા હોય છે કે દુનિયામાં 'ડોક્ટર ' અને 'એન્જીનીઅર' સિવાય બીજા કોઈ ક્ષેત્રમાં કારકિર્દી બનાવી જ ન શકાય.અને પછી આ જ મા-બાપ ટી.વી. પર કોઈ રીયાલીટી શો માં કોઈના દીકરા/દીકરીને સરસ ડાન્સ કરતા જોઇને બોલતા હોય છે કે "અરે, વાહ ! કેટલો સરસ ડાન્સ કરે છે!" અરે ભલા માણસ.... તમારા દીકરી/દીકરો પણ આમ જ ડાન્સ કરતા હોય તો જો એમણે જયારે ડાન્સ શીખવાની ઈચ્છા દર્શાવી હતી ત્યારે તમે જો એના સપનામાં તમારા સપનાઓને જો ભેળવી શક્યા હોત. પણ ના તમે તો એના માલિક બનીને ઓર્ડર આપ્યો કે તારે 'XYZ' બનવાનું છે. જિંદગી પોતાની અને સપના બીજાના હોય ત્યારે આગળ વધવું થોડું મુશ્કેલ બની જાય છે.જો કે ઘણા લોકો મા-બાપ અને પોતાના બંનેના સપનાઓને એક સાથે જીવી જાણે છે. પરંતુ દરેક લોકો માટે એ શક્ય નથી.આથી દરેક માતા-પિતાએ સંતાનો ના 'માલિક ' નહિ પરંતુ 'હમસફર' બનવાની કોશિશ કરવી જોઈએ. . . . :-)

રંગીલું રાજકોટ

2010-06-22T03:59:00.000-07:00

ગુજરાતનું આ શહેર રંગીલા રાજકોટના નામે જાણીતું છે અને એ યથાર્થ છે કારણ કે અહીના લોકો જિંદગીની દરેક પળને જીવી જાણવામાં માને છે. એક છોકરી જેટલી પોતાના 'લૂક' પ્રત્યે સભાન હોય એટલું જ સભાન રાજકોટ પોતાના 'લૂક' પ્રત્યે છે એમ કહીએ તો નવાઈ નહિ ! દિવસે ને દિવસે અહી બની રહેલા મોલ્સ , હાઈ રાઈઝ બિલ્ડીંગો અને રસ્તાઓ જાણે કે રાજકોટને પુરેપુરૂ બદલી જ નાખશે .

રંગીલા રાજકોટના લોકોના ફેવરીટ લીસ્ટમાં એક નામ કોમન છે અને એ છે અહીના FM રેડિયો સ્ટેશન . સવારે ઉઠીને ચા પીતા-પીતા સૌથી પહેલું કામ લોકો રેડિયો ચાલુ કરવાનું કરે !! નાના બાળકથી લઈને બુઝુર્ગોને પણ રેડિયો પરના શોઝ અને તેમના RJ ના નામ ખબર હોય .

રંગીલા રાજકોટનું હૃદય એટલે અહીનું રેસકોર્સ ! સવારે ત્યાંથી નીકળો એટલે કેટલાયે જુવાનીયાઓ કસરત કરતા અને રમતો રમતા જોવા મળે . યુવતીઓ વોકિંગ કરતી જોવા મળે . સાથે સાથે અમુક કાકા -કાકી પણ જોવા મળે . (પણ એ કાકા કાકી કરતા એમની સાથે આવતા એમના કુતરાનું વજન વધુ ઊતરી ગયું હોય !! :D ) આમ તો હૃદયના ધબકારા દરેક પળે સરખા જ હોય પરંતુ રેસકોર્સના ધબકારા રાતે બહુ વધી જાય . રસ્તા ઉપર બાઈકની અને કારની અવર -જવર ખાસ્સી વધી જાય . ખાસ કરીને શનિ -રવિમાં કારણ કે અહીનું ફન -વર્લ્ડ બાળકોની ફેવરીટ
જગ્યા છે . (અને સાથે સાથે બાલભવન પણ ...)

રાજકોટના લોકો ખાવાના પણ એટલા જ શોખીન છે . વરસાદ પડ્યો નથી કે તરત જ બધા ભજીયા ખાવા દોડશે . 'મયુર'ના ભજીયા અહીના લોકોના ફેવરીટ . આ સિવાય વણેલા ગાંઠિયાનું પણ અહી એટલું જ રાજ ચાલે છે !અને સમોસા,ગોલા,આઇસ-ક્રીમ અને સાત પાણી વાળી પાણીપુરી તો ખરી જ!!! રસ્તા ઉપર ઊભેલી રેકડી હોય કે પછી દુકાન બધી જગ્યાએ ભીડ જોવા મળે .

અહીની ફૂલોની દુનિયા પણ એટલી જ રંગીલી છે . વહેલી સવારે પટેલવાડી તરફ જશો તો વચ્ચે પૂલ પાસે ફૂલોનું ધોમ વેચાણ થતું જોવા મળશે . એ જોઇને જ ખબર પડે કે રાજકોટ ફૂલોનું કેટલું દીવાનું છે !!!

જો કે રાજકોટની રંગતાતાનો લ્હાવો વાંચીને નહિ પણ રૂબરૂ લેવામાં જ ખરો આનંદ છે !!!. અહી આવશો તો રાજકોટના રંગે રંગાઈ જશો એ પાક્કું ...!!! :-)

બચપણ ને બચાવો ...!!!

2010-05-07T07:31:00.000-07:00

આજકાલ સ્કૂલના બિલ્ડીંગ જોઇને અફસોસ થાય છે કે કિતાબી જ્ઞાન કેટલું મહત્વનું થઇ ગયું છે. સ્કૂલની શરૂઆત દરવાજાથી થાય અને થોડે આગળ જતા જ ફી ભરવાનું કાઉન્ટર આવે. (પૈસા આપો તો અમે ભણાવીએ !!!)પછી ક્લાસરૂમ ની હારમાળા ચાલુ થાય. (૪૦ વિદ્યાર્થીઓ ની જગ્યામાં ૫૦ ભણતા હોય ) અને પછી બીજો દરવાજો આવે બહાર નીકળવા માટે. બસ આ છે આજની સ્કૂલ!!!

પહેલા કોઈ વિદ્યાર્થીને એની ફેવરીટ ગેમ વિષે પૂછવામાં આવતું તો એમાં આંઉટડોર ગેમ ના નામ તો સંભાળવા મળતા જ પણ હવે તો વિદ્યાર્થીઓને ઇન્ડોર ગેમમાં જ રસ રહ્યો છે. કબડ્ડી, લંગડી જેવી ગેમ રમતા આવડે કે ના આવડે પણ કોમ્પ્યુટરમાં કેટલી ગેમ છે અને એમાંથી કઈ ગેમ સારી છે એની બધી માહિતી હોય.(વળી ઈન્ટરનેટ પર કઈ ગેમ સારી છે એની માહિતી અલગ પાછી!!!)

હવે આ વાતમાં વાંક કોનો ?

માતા-પિતાનો ? કે જેઓ પોતાના સંતાનના માનસિક વિકાસ પ્રત્યે જ જાગૃત છે . જેઓ પોતે જ સંતાનને "virtual world" વિશે માહિતી આપે છે. અને તેને "virtual world" માં જીવતા શીખવાડે છે. વર્કિંગ પેરેન્ટ્સ આને એક safe રસ્તો મને છે , બાળકો ઘરમાં કોમ્પ્યુટર પર બેસીને રમ્યા કરે તો કોઈ એમનું ધ્યાન રાખવા હોય કે ના હોય વાંધો નહિ, બહાર રમવા જાય તો ઘરેબાળકો સમયે આવી ગયા કે નહિ એનું ધ્યાન કોણ રાખે ?

કે પછી વાંક આજકાલ થઇ રહેલ પ્રગતિનો ??

માતા-પિતા એમના બાળકોને એવી સ્કૂલમાં ભણાવવા તો માંગે છે કે જ્યાં રમત-ગમત પર પણ ભણતર જેટલું જ ધ્યાન અપાતું હોય પરંતુ એવી સ્કૂલો બહુ ઓછી છે. અને પોતાનું બાળક બીજા બાળકો સાથેની કોમ્પીટીશનમાં પાછળ ના રહી જાય એટલા માટે મને- કમને ભણતર પર ધ્યાન આપતી સ્કૂલ માં જ પોતાનું બાળક ભણે એવી ઈચ્છા રાખે છે.

પણ આ બધી વાતોની અંતે તો કોઈ નું બચપણ છીનવાઈ જાય છે........

અમદાવાદની લટારે

2010-04-04T05:25:00.000-07:00

ગુજરાતનું સૌથી જાણીતુ શહેર એટલે અમદાવાદ! તમે એને મીની મુંબઈ પણ કહી શકો. દિવસે ને દિવસે એની શેરીઓની સંખ્યા વધતી જ જાય અને સાથે રસ્તાઓ પણ કોયડા જેવા બનતા જાય. હા,મારા નાના અમથા મગજ માટે એ યાદ રાખવા બહુ અઘરા હતા. સાચું સમજ્યા મારા શૈશવની યાદો એ રસ્તાઓમાં અટવાયેલી છે.કક્કો બારાખડી અમદાવાદમાં શીખ્યા અને પહેલીવાર મારા શિક્ષિકાના હાથે ફુટપટ્ટીનો માર પણ ત્યાં જ ખાધો. આમ કહુ તો અમદાવાદ એ ઉત્સવપ્રેમીઓનું નગર છે.બધા ઉત્સવો ત્યાં બહુ હોંશે હોંશે ઊજવાય,પણ જે તહેવારોએ મારી યાદોમાં અમીટ છાપ છોડી હોય એવા તહેવારો બે છે. ઊતરાયણ અને નવરાત્રી.ઊતરાયણ માટે આમ તો અમદાવાદ વિશ્વમાં જાણીતું જ છે એના પતંગ મહોત્સવ માટે,પણ એમા પતંગ ઊડાડવાની ખરી મજા નહી. એની ખરી મજા તો અમદાવાદની શેરીઓમાં જ છે.ઊતરાયણની પરોઢનાં જ્યારે હજુ સૂરજે દર્શન પણ ન આપ્યા હોય ત્યાં તો આકાશ જુદી જુદી પતંગોનાં શણગાર સજી ચુક્યું હોય.જાણે કે નવી નવેલી દુલ્હનનાં સોળ શણગાર.સાથે સાથે ઘરની અગાસીઓ પણ શણગાર સજેલ હોય. એ કોન ખબર છે? અરે આ પતંગના મહાયુધ્ધના યોધ્ધાઓના!!!સૂરજ ભલે પ્રકાશ રેલાવતો થાકી જાય પણ આ પતંગરસિયાઓ ના થાકે!આખો દિવસ અગાસીઓ ધમધમતી રહે 'કાયપો છે','એ લપેટ','હુર્ર્રર....' અને સ્પીકરોમાં જોરશોરથી વાગતા ગીતોથી.પતંગ ચગાવવાની સાથે સાથે પકડવાની પણ એટલી જ મજા. જાણે આકાશમાથી પતંગોનો વરસાદ જ જોઈ લ્યો.અને આવી જ ક ઇ ક રન્ગીન હોય છે ત્યાની નવરાત્રી. એમાય અહીની ગબ્બર બનાવવાની પ્રથા અનોખી છે.શેરીના નાના બાળકો બધા માટીમાથી ડુન્ગરો બનાવી એની ઉપર જાતભાતના માતાજીના મન્દીર બનાવે, એની રોજ સાંજે પૂજા થાય.એ મન્દીરને નીત-નવીન રીતે શણગારે.નાના બાળકોની આ કલાની પણ દાદ દેવી પડે. અમદાવાદ જો નવરાત્રી પર જાવ તો આ ગબ્બરો જોવાનો લ્હાવો તો લેવો જ જોઇએ.આ જ કલાને લીધે મને અમદાવાદની નવરત્રી કૈક અનોખી લાગી. આમ તો અમદાવાદની યાદ આવતી જ રહે, ત્યાની બધી વસ્તુ અને તહેવારો અમદાવાદને MISS કરવા મજબૂર કરે એવી છે પણ આ બન્ને તહેવારોમા તો એની યાદ બહુ આવી જાય.

I MISS YOU,,, Ahmedabad......!!!

હું બધા કરતા 180 ડિગ્રી વધુ વિચારુ છું....!!!

2009-12-05T04:33:00.000-08:00

સેમેસ્ટર સબમીશનનો ટાઇમ હતો. એમા આવતો હતો એક સબજેકટ Engineering Graphics. Engineering graphics મા આવે Isometric Projection. એમા ઓબજેક્ટ ના 2D drawing ઉપરથી 3D drawing બનાવવાનુ હોય અને એ પણ એવી રીતે કે objectના સમ્પૂર્ણ આકારનો ખયાલ આવી જાય.(જો કે મને આ વાત સરે મને મે ભુલ કરી લીધા પછી કહી)હુ સ્કેચબુક ચેક કરાવવા ગઇ સરે જોયુ. મે 3D drawing તો કરેલુ પણ જ્યાથી objectનો પૂરો આકાર દેખાય એના કરતા ઊલટી દિશા બાજુથી દોરેલ.એટલે સરે મને પૂછ્યુ કે" તુ બધા કરતા ૧૮૦ ડિગ્રી વધુ કેમ વિચારે છે?"( અને મને આશ્રર્ય થયુ કે મારી આજુબાજુ ઊભેલા બધાએ સરખુ કેવી રીતે વિચાર્યુ?...... :-o) શું હું સાચે ૧૮૦ ડિગ્રી વધુ વિચારુ છું?

ચાલો જોઇએ....

3rd કે 4th std.ની વાત છે. પર્યાવરણનો લેકચર ચાલી રહ્યો હતો. નવા આવેલ મેડમ ભણાવી રહ્યા હતા. એમનું નામ પિન્કી અને અવાજ પણ એવો જ બેબી જેવો. એટલે મને આવી રહ્યો'તો કંટાળો. (હું ક્લાસમાં પહેલો નંબર લાવતી પણ બીજા હોશિયાર વ્યકિતઓની જેમ હું ગમે તે શિક્ષક પાસે ભણી નહોતી શકતી) કંટાળીને હું બેન્ચની નીચે ગ ઇ કંઇક રમવા. મારી સાથે મારી બે બહેનપણીઓ પણ જોડાઇ. (કદાચ એમની હાલત પણ મારી જેવી જ હશે) અમે કાગળનો બોલ બનાવીને એક્બીજા પર ફેકવાની રમત રમવા લાગ્યા. થોડી વાર તો ઘણી મજા આવી પણ પછી મેડમને ખબર પડી ગઇ.( ચાળીયા મોનીટર્સને લીધે...)એમણે અમને ત્રણેયને બોલાવીને એમના ટેબલ પાછ્ળ અંગુઠા પકડવાની સજા કરી. અમારી માથે બેલેન્સ માટે ફુટપટ્ટી રાખી. થોડી વાર પછી મેડમે અમને અમારી ઉપર રાખેલી ફુટપટ્ટી લઇને આવવાનું કહ્યુ અને એ હથેળીમા મારી.(બોલો 1st ranker જેવા લક્ષણ લાગે છે આ...???)મારી બીજી બહેનપણીયો રડવા માંડી પણ હુ ના રડી. હુ તો ખુશ હતી કે "હાશ....લેકચરમા ધ્યાન તો ના આપવુ પડ્યુ." (જ્યા રડવાનુ હતુ ત્યા હુ ખુશ થઇ છેને 180ડિગ્રી...)

જો કે હોશિયાર વિધ્યાર્થીના લક્ષણો તો નહોતા પણ તેમ છતા બાકીના સ્કૂલના વર્ષોમાં પણ હું પહેલા પાંચ વિધ્યાર્થીઓ મા નંબર તો લઇ જ આવતી. S.S.C. નુ વર્ષ આવ્યું. શરુઆતથી અન્ત સુધી સ્કૂલના રેન્કર્સ મા મારુ નામ આવેલુ. અન્તે આવ્યો રીઝલ્ટનો દિવસ. શિક્ષકો અને મમ્મી પપ્પા બધાને એમ જ હતુ કે મારો સેન્ટરમા નંબર આવશે. અન્તે રીઝલ્ટ આવ્યુ. મારે આવ્યા ૯૦.૪૩ ટકા. સેન્ટરનુ તો રહેવા દો પણ સ્કૂલના રેન્કર્સમા પણ મારુ નામ ક્યાય મળતુ નહોતુ. આ બધી માથાકૂટ વિશે વિચાર્યા વિના હુ તો મારે ગણિત મા આવેલા ૯૮ માર્ક્સથી ખુશ હતી. (ઊપ્સ.........મારે રોવાનુ હતુ નૈ!!!)સાથે એમ વિચાર્યુ કે H.S.C. મા વધુ મહેનત કરીશ. 11th std. ચાલુ થયુ. મે સાયન્સ (ગ્રુપ એ) રાખ્યુ.(મારે ગણિતનો પીછો છોડવો જ નો'તો)વર્ષનાં અન્તે ક્લાસમા ત્રીજો નંબર આવ્યો. હુ ખુશ હતી અને એનાથી પણ વધુ મહેનત 12th std. મા કરવાનુ નક્કી કર્યુ.હવે જિન્દગીએ યુ ટર્ન લેવાનુ ચાલુ કર્યુ. પહેલા બધુ બરાબર ચાલતુ હતુ પણ ધીરે-ધીરે મારે અને ગણિતને દુશ્મની વધી ગૈ.એમાય મારા સરનુ માનવુ હતુ કે ગર્લ્સને ગણિત ના આવડે. (અને મારે આવુ માનનારા શિક્ષકો સાથે દુશ્મની!) અને સાથે સાથે હુ થઇ ગઇ થોડી આળસુ. ૬૦-૭૦ ની વચ્ચે માર્કસ આવવા લાગ્યા.( ક્યારેક તો ૫૦ -૬૦ વચ્ચે પણ. )છેલ્લે વાંચવાના સમયમા તો મને બીક જ લાગેલી કે હું ફેઇલ થાઇશ તો? પણ તોય હિમ્મત હાર્યા વિના વાચ્યા રાખ્યુ. છેવટે રીઝલ્ટ આવ્યુ ૭૮.૮%.(આહાહા.......મારે રડવાનું હતુ નહિ! પણ હું તો ખુશ હતી કે હાશ રીઝલ્ટ સાવ મોઢુ ના બતાવાય એવુ તો નથી! :-D....again 180 degree!)મને ગમતી બ્રાન્ચમા મને એડમીશન મળવામા ફાફા પડેલા. (જો કે છેલ્લે મળી ગયુ.)પહેલુ સેમેસ્ટર ગયુ. રીઝલ્ટ આવ્યુ ૬.૫૮ SPI. બહુ સારુ તો ના જ કહેવાય પણ તોય ઘરે બધા ખુશ હતા. હુ પણ ખુશ હતી. બીજા સેમેસ્ટરમા મે વધુ મહેનત કરવાનુ નક્કી કર્યુ.

બીજુ સેમેસ્ટર આવ્યુ. પહેલી ઇન્ટરનલમા હુ E.G. મા ૧૦ માર્કસ સાથે ફેઇલ થઇ. મે મહેનત વધારી કારણકે મને એ સબજેકટ ગમતો અને સર પણ ઘણી હિમ્મત વધારતા. છેલ્લે આવી ફાઇનલ એક્ઝામ. રીઝલ્ટ આવ્યુ અને જાણે કે વીજળીનો ધડાકો થયો. E.G. મા તો સારા માર્ક્સ હતા પણ ગણિત કે જેમા ઇન્ટરનલમા ૩૩ માર્ક્સ હતા એમા હુ હતી ફેઇલ. ૬ SPI (સેમેસ્ટર પર્ફોમન્સ ઇન્ડેક્ષ)હોવા છતા પણ હુ ફેઇલ હતી.(૪ SPI સાથે પણ ઘણા લોકો પાસ હતા.)જિન્દગીએ નિરાશ થવા મને આપેલી બીજી એક તક!(ખાસ કરીને કહુ તો રડવા માટે કારણ કે રીઝલ્ટના દિવસે રોવાનું સેશન પૂરજોશથી ચાલતુ હોય છે.)પણ હું તો ના રડી. મે વળી પાછુ ૧૮૦ ડિગ્રી વધુ વિચાર્યુ અને પૂરી હિમ્મતથી બેકલોગની પરીક્ષા આપવાનું નક્કી કર્યુ અને સાથે-સાથે ત્રીજા સેમેસ્ટરની ઇન્ટરનલમા સારા માર્ક્સ લેવાનુ નક્કી કર્યુ અને અન્તે મે એ કર્યુ. ઇન્ટરનલમા રેન્કર જેવા માર્ક્સ તો નહોતા પણ બીજા સેમેસ્ટરની જેમ હું ફેઇલ પણ નહોતી થઇ.બધામાં એવરેજ માર્ક્સ કરતા વધુ માર્ક્સ હતા.

હું એમ નથી કહેતી કે હું ક્યારેય રડતી જ નથી. હું પણ રડુ છુ આખરે હું પણ એક (normal) માનવી જ છું ને. પરન્તુ જિન્દગીમાં અમુક મુશ્કેલીઓનો સામનો રડવાથી નથી થ ઇ શકતો. એના માટે ૧૮૦ ડિગ્રી વધુ વિચારવાની જરુર પડે છે. એનાથી કદાચ એ મુશ્કેલીનો ઉપાય પણ મળી જાય છે અને જીવનની ખુશી પણ એમની એમ જ રહે છે.

So just think 180 degree more then others and be happy...!!!(just like me... ;-) )

love you mamma........

2009-11-20T04:31:00.000-08:00

" 'મા!' આ શબ્દ બોલતા જ આપણી માતા, તેનો પ્રેમ, તેના આપણા માટેના ત્યાગ વગેરે આપણા

સ્મ્રુતિપટ પર આવી જાય છે. આ શબ્દ મીઠાસથી ભરેલો છે તેનુ ઉચ્ચારણ માત્ર જ આપણાં હ્રદયમાં પ્રસન્નતા લાવી દે છે કારણ કે મા એ વાત્સલ્યની મુર્તિ છે." આ વક્યો છે મે 9th std. મા 'મારી મા' પર લખેલ નિબંધનાં. (હા! એ બૂક હજી સાચવેલી છે) આજે આ વાંચતા જ અચાનક મનમાં પ્રશ્ન થયો..."શું સાચે જ મેં ક્યારેય એ અમૂલ્ય ત્યાગોને યાદ કર્યા છે?" જવાબ કદાચ નકારાત્મક હતો. આપણાં ઉછેરમાં જે વ્યક્તિનો સૌથી વધુ ફાળો હોય એને જ કેમ આપણે ભૂલી જઇએ છીએ?

મને યાદ છે school એ જતી વખતે મમ્મી જ યાદ કરાવતા કે "બધુ લઇ લીધુ છે?" ક્યારેક સરખું જમ્યુ ના હોય તો (શુ કરુ મને બધુ ભાવે નહિ ને!) મમ્મી જાતજાતની વાનગીના નામ લઇ લે મારી સામે અને પૂછતા જાય કે "આ ખાવુ છે? આ ચાલશે?" school થી ઘરે આવતા સહેજ પણ મોડું થાય એટલે મમ્મી દરવાજે જ ઊભા હોય મારી રાહ જોઇને.10માં ધોરણમાં 90.43% આવ્યા અને છાપામાં સ્કૂલે નામ છપાવેલ તો મમ્મીએ છાપું હજુ સાચવી રાખેલુ છે. (એ જાણવા છતાં કે હું આથી ઘણાં સારા માર્કસ લાવી શકી હોત,,, મમ્મી એ ઠપકો આપવાની જગ્યાએ મનોબળ વધારેલ.)આવા ઘણા બનાવો છે જેમા એમનો મારા પ્રત્યેનો પ્રેમ દેખાઇ આવે છે.(જેટલો ભાઇ પ્રત્યે છે એટલો જ. કદાચ એથી પણ વધુ.)

પપ્પા જો દિકરીને વહાલ કરતા હોય તો લોકો તરત કહેશે કે "દિકરીઓ તો પપ્પાની લાડકી જ હોય."પરંતુ માતા એ પોતાને દિકરીને કરેલ વહાલની તો કદાચ અવગણનાં જ થાતી હોય છે.તેમ છતાં પણ માતા પોતાનાં નિ:સ્વાર્થ પ્રેમની વર્ષા કરતી જ રહે છે.એ પોતાના સંતાનોની ખુશી માટે બધુ જતુ કરતી જાય છે.

એટલે જ દુનિયા ભલે ગમે તે કહે પણ મમ્મી મારા બેસ્ટ ફ્રેન્ડ છે.(આમેય દુનિયાની ચિંતા કરવાવાળા ક્યારે ખુશ થયા છે?)Mamma is my guardian angel who'll always be a very special part of me.

Dear mamma i love you.....and thanks to you for whatever you have done for me. Please forgive me as I know I have hurted you so many times.....sorrrrrryyyyyyy....!!!

એટલે જ કહેવાયુ છે કે "અર્પી દઉ સો જનમ એવડું મા તુજ લ્હેણું..."

Thank You!!!

2009-11-20T04:16:00.000-08:00

અહી લખવાની શરુઆત કરુ એ પહેલા હુ "thanks" કહેવા માંગુ છુ મારા high school
ના શિક્ષકોને. આમ તો બધા શિક્ષકોએ મારા ઘડતરમા ફાળો આપેલ છે પરંતુ મારી high school
દયામયી માતા નો અનુભવ કઇક જુદો જ રહ્યો છે. હુ અત્યારે જે કાઇ પણ છુ જે જગ્યાએ ઊભી છુ એમાં મારા શિક્ષકોનો સૌથી વધારે ફાળો છે. આ જિંદગીનાં સુખોને પચાવવાની અને દુ:ખોની સામે લડવાની તાકાત એમણે જ આપેલ છે. જ્યારે પણ કોઇ મુસીબતનો સામનો કરવાનુ થયુ છે ત્યારે હું તેમનાં જ વિચારોને અનુસરી છુ અને આજે તેમના આ અતુલ્ય ઉપકાર બદલ તેમને થેંક યુ કહેવા માંગુ છું.
Thank you my dear teachers....જો તમે ના મળ્યા હોત તો કદાચ હું પણ આજે જે જગ્યાએ છુ ત્યાં ના હોત.
Thank You Dayamayi...!!!!

Poems....(my favourite)

2009-09-11T06:13:00.000-07:00

You changed my world with a blink of an eye
That is something that I can not deny

You have given me a life that I could live worthwhile
It is even better every time you smile

You are an angel sent from above
To take care of me and shower with love

Now my life is a dream come true
It all began when I was loved by you

You have given me this feeling of contentment
In my life something I've never felt

I'll love you unconditionally
With all my heart and soul

I dedicate this poem to you
to show how much you mean
to me....

Shayari

શકય હો તો, કર કદી આવી કમાલ
રાખ કોરા પગ અને પાણીમાં ચાલ

એમના ઉત્તરની માણું છું મજા
કયાં હવે છે યાદ પણ મારો સવાલ

હા, વસી છે એમાં ખુશબૂ કોઇની
ના અમસ્તી સાચવી છે મેં ટપાલ

ખ્યાલની ખોટી બધી બાંહેધરી
કોઇ ના રાખે છે કોઇનો ખયાલ

આમ તો દરવાજા ઊઘડશે નહીં
તારે શાયદ તોડવી પડશે દીવાલ

કોડિયુંયે જેમના ઘરમાં નથી
હોલવી નાખી છે એ લોકે મશાલ

ચાલ ‘દોસ્ત’, એમની શેરી મહીં
આજ નાખી આવીએ થોડો ગુલાલ.